اجتماعی: روانکاوی

روانکاوی موضوع بحث روشن است روان و درمان آن، روانی و کمک به آن یا اینکه کسی دچار مشکل عاطفی یا حتی اندکی فراتر از آن، آزردگی یا اختلال در رفتارهای عادی. اما واقعاً نمی شود هیچ گونه تعریفی به زبان مردم عامه از آن ارائه داد به عبارتی دیگر اجرای روان درمانی بسیار ساده تر از توضیح آن است. هرچه سعی کنیم تعریف مؤدبانه و کلاسیک و منصفانه ارائه دهیم بازهم پیچیدگی آن اجازه نمی دهد که بیشتر ساده اش کنیم اما می توان آن را در افراد بسیار آشفته از لحاظ روحی و روانی که حتی به راحتی اقدام به خودکشی می کنند مشاهده کرد. به نظر شما به فردی کاملاً آشفته و بی ثبات از لحاظ روانی که رفتارهای پر خطر بسیاری دارد با تجویز یک دارو می توان درمان کرد یا لااقل بهبود بخشید، البته جواب سؤال مشخص است گو اینکه در بعضی از این موارد نیاز به اقدام ترکیبی می باشد که هم دارو و هم روان درمانی به موازات هم می توانند برای فرد تأثیرگذار باشند. اما شما چه پیشنهادی دارید؟ باز علاوه بر اینکه روانکاوی کاری بسیار پرهزینه و دشوار چه از لحاظ هزینه درمان و چه از لحاظ وقت و زمان است، اما ثمره آن از تلخی سختی هایش به شدت می کاهد. درکشورهای اروپایی و پیشرفته سالهاست و شاید عمر این رویکرد درمانی به بیش از یکصد سال می رسد و هنوز چند دهه ای از عمر آن در کشورمان نمی گذرد، متأسفانه به علت عدم آگاهی رسانی در این مورد جایگاه چندان قابل اعتمادی در نزد مردم عادی پیدا نکرده است. اینکه می گویم جایگاه قابل اعتماد نه بخاطرعدم توانایی اش بلکه بازهمان مشکل قدیمی کشورهای جهان سومی و آن ناآگاه ماندن مردمانش است که خوشبختانه در این چند سال اخیر در کشور ما شاهد افزایش روزافزون آگاهی رسانی از طریق تلویزیون و سایر رسانه های جمعی در این خصوص بوده ایم و می توان آن را شاخص پیشرفت علمی یک کشور به حساب آورد. در شبکه های تلویزیون همیشه یک گفتگوی ساده و گپ خودمانی با یک روانشناس که همراه با خنده های ساده است را همیشه به خاطر داریم اما دنیای این علم مربوط به این گفتگوی ساده نمی باشد و در نهایت سخن آخر اینکه روانکاوی می تواند منجر به پیدایش یک شخصیت سالم در انسان گردد که زمینه ظهور و بروز همه توانمندی های او را در پی داشته باشد و به دور از هر نوع تعارض و نا آگاهی اش به یک رسش معقول برساند و اینکه فردی از لحاظ روانی و عاطفی سالم باشد می تواند برای دیگران و زندگی اش اهمیت قائل شود و بتواند رابطه مناسبی با آنها داشته باشد. اما این اهمیت در آن حد نیست که اسیر تأیید آنها شود و من هم نمی خواهم این جمله را بیشتر از این باز کرده و ناگفته های تو در توی آن را بازگو کنم که نه مجال آن هست، نه جایگاه آن و نه خواننده کم صبر ما، حوصله تعمق بیشتر در آن دارد. محمد کاظم جواهری