ورزشی: نفیسه گلشنی قهرمان برنزی جهان

نفیسه گلشنی قهرمان برنزی جهان تقدیر از یک قهرمان ساختن فردای کشور است نفیسه گلشنی متولد ششم اردیبهشت ماه سال 1375 است. او در یکی از محلات شهرک طالقانی واقع در سرآسیاب چشم به جهان گشود از هفت سالگی ورزش کاراته سبک شیتوریو را زیر نظر سن سی بغلانی پور در باشگاه قائم شهرک آغاز کرد و دیری نگذشت که استعدادهای خود را در این ورزش زیبای رزمی به رخ همه کشید و به سرعت پله های ترقی را پیمود و در مسابقات مختلف شهرستان و استان موفق به دریافت حکمهای قهرمانی متعددی شد. در سال 1384 در مسابقات سراسری دانش آموزان کشور که در استان اصفهان برگزار شد در دو قسمت کومیته و کاتا قهرمان شد و مدال طلای این مسابقات را بر گردن آویخت پس از آن در سال 1385 نفیسه برای شرکت در پنجمین دوره مسابقات جهانی کاراته سبک شیتوریو به تیم ملی جمهوری اسلامی ایران دعوت شد و در تاریخ 20 شهریورماه سال جاری به همراه 29 شرکت کننده و بعد از دو هفته اردوی آماده سازی به کشور ژاپن اعزام شد روز 21 شهریور ماه تیم شیتوریو شیتوکای ایران وارد فرودگاه هانه دای توکیو شد و بعد از یک روز استراحت در دو نوبت صبح و عصر زیر نظر شیهان اکبر اکرامی ریاست سبک و سرپرست و سرمربی تیم به همراه آقایان احد تن زاده، حسین شهرباف، خانمها اشرف شفیعی، سهیلا فاضلی و روح انگیز یوسفی در سالن آتلانتیک به تمرین پرداختند و سپس در طی سه روز برگزاری مسابقات تیم منتخب ایران توانست با کسب دو مدال طلا و چهار مدال برنز و بخاطر عدم رویارویی پنج تن از رزمی کاران کشورمان با کاراته کاران رژیم غاصب اسرائیل در رده چهارم این مسابقات قرار گیرد. در این مسابقات نفیسه ابتدا در قسمت کومیته در مقابله با حریف خود شکست را پذیرفت و از دور مسابقات حذف شد اما در قسمت کاتا توانست پس از اجرای سه دور کاتای موفق و پشت سر گذاشتن رقبای خود به همراه دو شرکت کننده چینی و ژاپنی به فینال این قسمت راه یابد و در فینال این مسابقات مقام سوم جهان را کسب نمود و مدال برنز این مسابقات را به گردن آویخت و آوای سرود جمهوری اسلامی ایران را در سالن این مسابقات به طنین افکند و روز 30 شهریورماه سرافراز و پر غرور در میان استقبال پر شور مردم ایران و هم محلیهای خود به خانه و محله خود بازگشت. نفیسه نه تنها باعث غرور و سربلندی خانواده خود است بلکه باعث غرور و سرافرازی مردم شهر سرآسیاب هم است اما او و خانواده اش از کم لطفی و بی مهری مسؤلین بخش ملارد گله مند هستند در گفتگویی خانواده نفیسه در ابتدا از زحمات بی دریغ خانم بغلانی پور مربی نفیسه تشکر فراوان کردند و در ادامه اذعان داشتند: زمانیکه به ما اطلاع دادند که نام نفیسه در جمع نفرات اعزامی به مسابقات جهانی ژاپن است ما بی نهایت خوشحال شدیم اما در همان زمان یک نگرانی بزرگ داشتیم آنهم فراهم کردن هزینه این سفر ورزشی بود ما می بایست مبلغ یک میلیون و 930 هزار تومان به حساب شیهان اکبر اکرامی ریاست سبک شیتوریو شیتوکای جمهوری اسلامی ایران پرداخت می کردیم که برای ما پرداخت این پول با توجه به اینکه پدر نفیسه کارگر ساده یک کارخانه است بسیار مشکل بود برای همین به هر دری زدیم و به کرات به شورای اسلامی شهر ملارد و هر جایی که فکر می کردیم می توانیم این مبلغ را حتی به صورت ودیعه و وام بگیریم مراجعه کردیم اما متأسفانه نتیجه ای حاصل نشد و ما به اجبار این مبلغ را قرض کردیم و خوشبختانه نفیسه هم جواب زحمات ما را داد. برادر نفیسه در ادامه گفت: ما انتظار داشتیم لااقل مسؤلین برای تشویق و تقدیر نفیسه هم که شده یک پارچه بنویسند اما برای این حداقل کار هم من بارها به شورای اسلامی مراجعه کردم بالاخره یک پارچه نوشتند و در خانه ما نصب کردند. خانواده نفیسه اظهار داشتند: ما برای موفقیت نفیسه هر کاری انجام می دهیم اما مگر ما تا کجا توان داریم؟ نفیسه برای شرکت در مسابقات بین المللی ایتالیا دعوت شده است اما ما این استطاعت مالی را نداریم و خواهشمندیم نه فقط بخاطر ما و نفیسه بلکه به خاطر شهر و سربلندی آن، مسؤلین گوشه چشمی به ما داشته باشند. اکنون سؤال این است کسب افتخار به این بزرگی که سبب به احتراز درآمدن پرچم جمهوری اسلامی ایران، به نوا درآمدن سرود ملی کشور عزیزمان ایران و در پرآوازه کردن نام شهرمان شده است ارزش یک تقدیر هر چند ناچیز را ندارد؟ مگر نه اینکه کودکانی همچون نفیسه آینده سازان کشور هستند پس چرا نسبت به موفقیت و آتیه این آینده سازان بی تفاوتیم؟ آیا در ردیف بودجه ادارات و سازمانهای شهر از جمله شهرداری نیم درصد بودجه برای فرهنگ و ورزش تعریف نشده است؟ این بودجه صرف چه می شود؟ آموزش و پرورش بعنوان سازمانی که مسؤل رشد و پرورش همه نسلهاست آیا برنامه ای برای استعدادهایی همچون نفیسه ندارد؟ چه بسیار قهرمانان و افراد مستعدی که بخاطر رویارویی با مشکلات عدیده از جمله مسائل مالی توان ادامه راه را نداشته اند و استعدادهای آنها هرز رفته است. امید است نفیسه به موفقیتهای بزرگتر و مدالهای طلایی در عرصه رقابتهای جهانی و بین المللی دست یابد ما به خانواده و مربی زحمتکش (خانم بغلانی پور) او بخاطر تربیت و رشد فرزند و شاگردی چون او دست مریزاد و خسته نباشید می گوئیم و در آخر باز هم امیدواریم برای نفیسه و نفیسه ها فکری شود و برنامه ای تدوین شود تا در عوض کلینیکهای درمان اعتیاد کم شود و شهرهایی آباد و پاک آنگونه که شایسته یک کشور اسلامی است ساخته شود. با این باور که ما می توانیم نسلهای آینده را تربیت کنیم نفیسه و نفیسه ها فرزندان کشور ما هستند نه فرزند خانواده گلشنی یا ... تقدیر از یک قهرمان ساختن فردای کشور است.